ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Γεννήθηκα από πρόσφυγες γονιούς
σ’ ένα συνοικισμό
στο Βύρωνα
στα χίλια εννιακόσια τριάντα.
Όλα τ’ αζώηστα ετούτα χρόνια μου
τα έζησ’ από τότες στην Αθήνα.
Σπούδασα στο Σχολείο του Πουθενά
κι εργάστηκα στο Μαγαζί του Τίποτα.
Είπα πολλές φορές
το Ναι.
Δεν είπα όσες έπρεπε
το Όχι.
Έγραψα στίχους πάνω σε ντουβάρια
και κάτι λίγους πάνω σε χαρτιά.
Τύπωσα και κυκλοφόρησα
τ’ αχνάρια απ’ τις πατούσες μου
στην άκρια της στεγνής άμμου
προτού να φτάσει ως εδώ
η ωραία πλημμυρίδα
του Αύριο.
Και
βέβαια
πέθανα πριν να γεννηθώ
αφού κάθε φορά αρνιόμουνα
για των πολλών τα δίκια να πεθάνω.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Είναι και κάποιοι στίχοι
που δεν κατάφεραν ποτέ
να μάθουν να εκφράζονται
που δεν κατάφεραν ποτέ
να μάθουν να μιλούν σωστά
τη γλώσσα του ποιητή τους
ώστε να γίνουν ποίημα.

Και απομένουν στεναγμοί.

ΚΑΘΩΣ ΠΟΥ ΕΦΑΝΗΣ

Καθώς που εφάνης χτες πρωί
ομπρός στην πόρτα της Ζωής
κι έκλαψες, γιε μου, παρευθύς
το Κλάμα, ως λεν, της Ζήσης
σκέφτηκα κι είπα μια στιγμή:

– «Να που γεννιόμαστε σοφοί

ΜΕ ΧΩΜΑ

Με χώμα, το λοιπόν.
Μας έκανε με χώμα.
Όμως δίχως νερό;
Που πάει να πει
μας έκανε με λάσπη.
Μ’ αν είναι έτσι όπως τα λες
τώρα εξηγούνται όλα!

ΑΙΝΙΓΜΑ

Ζει μ’ εξημερωμένα πια κατοικίδια ζώα
όμως αυτός δεν έχει εξημερωθεί ακόμα

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Ανάμεσα στις γραμμές
των στίχων του ποιητή
βρίσκονται κι οι λευκές αράδες.
Πότε βαθιά φαράγγια
και πότε θεόρατα βουνά
άγνωστα στων πολλών τα μάτια.

ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

Εγώ γιατί ν’ ανησυχώ
Εσύ γιατί ν’ ανησυχείς;

Σαν φτάσει κάποτε η στιγμή
που όλη η Γη θ’ αφανιστεί
ο τελευταίος άνθρωπος
για όλους και όλα ας ντραπεί!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ

Πόσους και πόσους
δε ρώταγα ολοζωής
– Πάω καλά αποδώ, πατριώτη;
Και όλοι τους μου έλεγαν
– Ναι, ναι καλά πηγαίνεις!
Κανείς τους δε με ρώτησε
– Πού θες να πας παιδί μου;

ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Όχι, παιδί μου, αυτήν.
Όχι, την Ποίηση, όχι!
Παντρέψου όποιαν άλλη.

ΤΟ ΣΚΑΜΝΙ

Ολοζωής
δε γύρευε άλλο
παρά μονάχα ένα σκαμνί.
Ν’ ανέβει εκεί
να μας μιλήσει
να πει αυτά που ‘χε να πει.
Τώρα που το ‘χει το σκαμνί
στον όποιο λάχει το νοικιάζει
και τον παλιό του εαυτό θυμάται και σαρκάζει

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ

Και που λες, αυτά ο Θανάσης
που ελαφρύ το χώμα να ‘χει.
Ώστε πέθανε και πάει
κι ο καημένος ο Θανάσης!

Ό,τι πεις κι ό,τι να κάνεις
κι η δικιά μας ώρα θά ρθει.
Ο Θεός ίδιος μπακάλης
ό,τι γράφει δεν ξεγράφει!

Στου καθένα το λυχνάρι
μετρημένο ειν’ το λαδάκι.
Βρε το δόλιο το Θανάση
τι του έμελλε να πάθει!

Φεύγει ο ένας, άλλος φτάνει
κι η ζωή πιο πέρα πάει!
Ώστε πέθανε ο Θανάσης.
Μα ο Θανάσης, ποιός Θανάσης;

ΣΥΝΑΞΗ ΠΟΙΗΤΩΝ

Σ’ αυτή την πένθιμη γιορτή
δε θα πρεπε να ‘χα βρεθεί
ούτε για μια μόνο στιγμή
ακόμα και σαν θεατής.

Ήμαστ’ εκεί τόσοι πολλοί
τόσοι τυφλοί, τόσοι κουφοί
τόσοι κουτοί, τόσοι τρελοί
κι όλοι μας τόσο μοναχοί!

Θέση αδειανή που να βρεθεί
θλιμμένη εσύ και σκεφτική
– Ποίηση αφέντρα Σεβαστή –
ανάμεσα μας να σταθείς
να μας θρηνήσεις σιωπηλή

ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ

Αν βρίσκονται οι κάκτοι και υπάρχουν
είναι γιατί φορούν κατάσαρκα
τ’ αγκάθια που φυλάγουν τα κορμιά τους.

ΠΟΛΥΚΟΣΜΙΑ

Θα τον πετάξω τον καθρέφτη αυτό.
Κάθε φορά που εμπρός του θα περάσω
νομίζω τον εαυτό μου κάποιον άλλο.
Και την πολυκοσμία δεν τη μπορώ!

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ

Σκέψου!
Ακόμα κι αυτά τα ψεύτικα
– από άχυρα φτιαγμένα και πανιά –
τ’ανθρώπινα ομοιώματά μας
τρομάζουνε και διώχνουν τα πουλιά.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΣ

Ολημερίς χαϊδεύουμε τις φτερούγες του
κι ολονυχτίς χαϊδολογάμε την ουρά του

ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ

Κάθε φορά που αλλάζω πουκάμισο
πάει το μυαλό μου στ’άλλα φίδια

Η ΠΟΡΤΑ

Αυτά τα τέσσερα ντουβάρια
τά ‘φκιασες, μάστορα, πολύ γερά.
Αυτά τα δυο μου παραθύρια
το ίδιο τά ‘φκιασες καλά κι αυτά.
Όμως γιατί έβαλες στη μέση
αυτή την πόρτα να με τυραννά;
Ξέρεις τι είναι να ‘χεις πόρτα
χωρίς ελπίδα να σου τη χτυπάν;

ΜΝΗΜΗ

Το πρώτο πιάτο
απ’το φαΐ της μάνας μου
ήτανε πάντα για τον ξένο.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Δεν ξέρω
αν με θυμάσαι πια.
Για να σε βοηθήσω
είμαι: εσύ!

ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΥΜΑΙΕΣ

Χρόνια και χρόνια τώρα
κάθομαι με τις ώρες και κοιτώ
όλους αυτούς που στέκονται
στις προκυμαίες των λιμανιών
κι αφήνονται να βλέπουνε
– ετσι νομίζουνε οι ίδιοι –
το γαλανό νερό της θάλασσας
τις βάρκες, τα καΐκια, τα καράβια.
Μα μήτε βλέπουν το νερό
μήτε τα πλεούμενά του.
Βλέπουν ναυάγια των καιρών
τους πόθους και τα όνειρά τους.

ΟΡΙΣΜΟΣ

Ποιητές: άμισθοι φύλακες
σε αποξεχασμένους φάρους
που εκπέμπουν νύχτια σήματα
γι’ ανθρώπους, ίσως, ανύπαρκτους.

Κάποιοι απ’ αυτούς τους ποιητές
εισπράττουν «μνήμην αιωνίαν»
καθυστερημένους μισθούς
καθώς κι επίδομα ερημίας

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Αθώες κι απονήρευτες
πλαγιάζουνε αποβραδίς
στα καθαρά κρεβάτια τους
ωραίες αγνές παιδούλες.

Τσιμπλιάρες και θεόκουφες
σηκώνονται τ’ άλλο πρωί
– πορνόγριες, στα χάλια τους! –
σ’άλλους αφέντες δούλες

Ο ΜΙΧΑΛΙΟΣ

– Πόσο χρονώ είσαι Μιχαλιό;
– Είμ’ ακριβώς σαρανταδυό.
– Σαν λίγα δε μ’ ομολογάς;
– Μωρ’, τ’ αγοράζεις και ρωτάς;
– Θαρρώ δε μου τα λες καλά.
– Τόσα έχω ζήσει στα σωστά.
– Άσπρα σου γίναν τα μαλλιά.
– Δεν είναι άσπρα, είναι σταχτιά.
– Είναι τα μούτρα σου ζαρά.
– Είν’ απ’ τα γλέντια τα πολλά.
– Τα κόκαλά σου ‘ναι σκεβρά.
– Απ’ τους χορούς κι απ’ τα πιοτά.
– Πόσο χρονώ είσαι Μιχαλιό;
– Είμ’ ακριβώς σαρανταδυό!
Εξόν…
τα εικοσιδυό που δε μετρώ
Άι-Στράτη, Ανάφη, Κορυδαλλό.
Δεν τα ‘ζησα και τα ξεχνώ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Μοναξιά είναι
κάθε φορά που το τηλέφωνο χτυπά
να ξέρεις ότι κάποιος άγνωστος
σχημάτισε τον αριθμό σου κατά λάθος

Μοναξιά είναι
να μην έχεις κανέναν άλλο να μιλάς
παρά μια γλάστρα στο παράθυρο
με κάποια ξεραμένη από καιρό βιγόνια

Μοναξιά είναι
κάθε χρονιά τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς
να γράφεις στίχους επιτάφιους
για όσα χρόνια φύγανε μα κι όσα χρόνια θα ‘ρθουν.

Μοναξιά είναι
σαν έρχεται κάθε φορά η Πασχαλιά
αδάκρυτος δυο κόκκινα αυγά
μονάχος σου το’ να με τ’ άλλο να τσουγκρίζεις

ΕΞΟΔΙΟ

Και μια που φτάσαμε στο τέλος
– τ’ήθελες τώρα και ρωτάς; –
θα σου απαντήσω με ειλικρίνεια:
δεν το κατάλαβα το έργο.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο ηθοποιός και ποιητής Χρήστος Ε. Κατσιγιάννης, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και φοίτησε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Εμφανίστηκε στο Θέατρο το 1954, υπηρετώντας το, μέχρι το 1973. Παράλληλα δίδαξε υποκριτική, ορθοφωνία και αυτοσχεδιασμό στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, στην Ανωτέρα Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου και στην πρότυπη Σχολή Θεάτρου – Κινηματογράφου – Τηλεόρασης.
Από το 1973 αφοσιώθηκε στην ποίηση, τυπώνοντας 24 συνολικά βιβλία, εκ των οποίων τα 16 είναι ποιητικές συλλογές. Κατά καιρούς διετέλεσε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», του ΠΕΝ-Κλαμπ Ποιήσεως, του Ελληνικού Κέντρου της Διεθνούς Εταιρείας Κριτικών Λογοτεχνίας κ.ά.
Από το 1994 αυτοδιαγράφηκε από σωματεία και συλλόγους και εγκαταστάθηκε στο Παλαιό Ναύπλιο, όπου έγραψε πολλά βιβλία, με αισθαντικότητα και στοχασμό προσωπικό. Έφυγε απ’ τη ζωή στις 10 Μαΐου 1999 το μεσημέρι, στο σπίτι του στο Ναύπλιο, όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια, αποτραβηγμένος από τα κοινά.
Πάνος Λιαλιάτσης, «Από τη Ναυπλιακή ποίηση», Ναυπλιακά Ανάλεκτα IV (2000).

ΜΕΡΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ «ΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΜΕΝΑ» Α’- Β’

«Σας συγχαίρω για τους στίχους σας, που απηχούν έντονα το δράμα της εποχής μας και περικλείνουν τόση ανθρωπιά!»
Τάκης Βαρβιτσιώτης

«Έχετε τη χάρη της ανθρώπινης ευαισθησίας, διαθέτετε το σωστό βλέμμα και εκφράζεστε εύστοχα»
Νικηφόρος Βρεττάκος

«Η ποίηση του απαλλαγμένη από κάθε ψυχολογική περιπλοκή, είναι αυτό που θα λέγαμε, ποίηση λαϊκή, με την καλύτερη έννοια του όρου. Όχι λαϊκίστικη που αποβλέπει στο γραφικό περίγραμμα, στο ελληνίζον σχέδιο κλπ. αλλά βγαλμένη από μιαν αντρίκια ελληνική καρδιά. Όλα δοσμένα με απλότητα και την κατάνυξη ενός λαϊκού τεχνίτη…»
Τάσος Λειβαδίτης

«Είχατε κι έχετε να πείτε πολλά. Και όσα είπατε φροντίσατε να μην περισσεύουν πουθενά, να “λένε” σε πολλά επίπεδα. Τιμώ τον λόγο σας και την ουσία του λόγου σας»
Τ. Κ. Παπατσώνης

«Γεμάτος οργή ποιητική, αλλά κι επίγνωση του περιττού και του σπουδαίου, έρχεται με μια έντονη παρουσία να δώσει το παρόν του. Είναι ένας πληθωρικός, άτρομος και αληθινός ποιητής που μπορεί να προωθεί την ποίηση, πέρα από την Ελιοτική και Αιγαιοπελαγήτικη γραφικότητα: ως τα σπλάχνα του ανθρώπου!»
Νίκος Παππάς

«Στα έργα σας που είχα έως τώρα τη μεγάλη χαρά να διαβάσω, ξεχώρισα το τραγικό και τρυφερό μαζί στοιχείο, την δονούμενη ανησυχία, και ένα πικρά ειρωνικό, αλλά και γεμάτο συμπόνια χαμόγελο, που διατρέχει τις σελίδες σας.»
Μιχάλης Δ. Στασινόπουλος

«Ήπια στο ποτήρι την ποίηση σου και ευφράνθηκα. Είσαι ένας γνήσιος τροβαδούρος, που στέκεις στα “ντουρσέκια” της πατρίδας και γύρω σου μαζεύονται και μαγεύονται με το λόγο σου οι άνθρωποι. Αισθήματα, λογισμοί, λέξεις, παιχνιδίσματα, σαρκασμοί, όλα αδρά, λαγαρά, χώνονται στην καρδιά και στο νου. Τίποτα φτιαχτό, τίποτα κίβδηλο. Να ζεις και να μας τραγουδάς»
Διδώ Σωτηρίου

Όποιος θέλει μπορεί να ακολουθήσει τη σελίδα που διατηρούν τα παιδιά του, Βαγγέλης και Λύτα στο Facebook: https://el-gr.facebook.com/ChristosKatsiyiannis/

The post Χρήστος Ε. Κατσιγιάννης (1930-1999) – Μικρό ανθολόγιο ποιημάτων appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα».
Κική Δημουλά

«Το ποίημα γεννιέται από μια πληγή. Το ποίημα είναι η ουλή της πληγής.»
Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

«Η ζωή μου πήγε θυσία στην ποίηση.»
Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Από την εποχή του κατακλυσμού ο ποιητής ανήκει στ’ αμφίβια.»
Γιάννης Δάλλας

«Εμείς οι φυλακισμένοι του χαρτιού,
χάσαμε τόση ζωή, όσο η έκταση των γραπτών μας.
Δεν είχαμε κι άλλη λύση.
Ήρθαμε και δεν μας περίμεναν.
Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά δεν μας άνοιξαν.
Μιλήσαμε και η γλώσσα μας ήταν ξένη.
Καταφύγαμε στο χαρτί, ζητώντας άσυλο,
όμως κι εδώ εξόριστοι είμαστε.
Δεν είχε χώρο για μας, μόνο για τις λέξεις.»
Περικλής Κοροβέσης

«Κι αν βλέπουμε τα πράγματα per speculum in aenig-
mate,
η ποίηση είναι ένα γιγαντιαίο project αγάπης.
Εάν ισχύει ότι ο άνθρωπος
–όπως μας έλεγαν οι θεολόγοι-
υψώνεται ως τον Θεό μέσω του άλλου,
τότε το ποίημα είναι μια φλόγα θεϊκή.»
Δημήτρης Ελευθεράκης

« Ήμουν ποιητής προτού καν σπουδάσω κινηματογράφο. Το πρώτο μου βιβλίο το έβγαλα πριν φύγω. Μου αρέσει η απώλεια στην ποίηση. Μέσα από ένα ποίημα χάνεσαι, παύεις να είσαι εσύ, ο εαυτός σου. Η ποίηση χτίζει έναν κόσμο που σε προσκαλεί μέσα του και ξεχνάς τον παρόντα χρόνο και τα προβλήματα που έχει. Είναι μία αλήθεια που δεν μπορώ να βρω στην καθημερινή μου ζωή.»
Λευτέρης Ξανθόπουλος

«Τα ποιήματα φτάνουν σ’ εμένα από τα δάση.
Μα δεν τα φέρνουν τα πουλιά,
ούτε τα σύννεφα.
Το κεφάλι μου πλατύ κανάλι
τα σπρώχνει σαν κορμούς
να κυλήσουν στο χαρτί,
να τρυπήσουν το τραπέζι,
το πάτωμα,
να βγουν στους δρόμους.»
Ανθή Χαραλάμπη

«Την μια φορά δεν το κατάλαβα
και αντιδρούσα έντονα, με γκρίνια.
Την άλλη το ‘νιωσα
κι ήμουν διαλλακτική και τρυφερή.
Μάταιος κόπος.
Κάποιοι αγαπημένοι
μας εγκαταλείπουν ψυχικά
καιρό πριν φύγουν.»
Έλενα Στριγγάρη

«Δεν χρειαζόμαστε τηλεσκόπια για να εκτιμήσουμε
την σιωπηλή μουσική του νυχτερινού ουρανού…»
Derek Mahon

«Σου δίνω, Κλαούντια, αυτούς τους στίχους
γιατί είσαι η αφέντρα τους.
Τους έγραψα απέριττους για να τους καταλαβαίνεις.
Είναι για σένα μόνο, αλλά εάν δεν σ’ ενδιαφέρουν,
μια μέρα ίσως διαδοθούν σ’ όλη τη Λατινική Αμερική.
Κι αν την αγάπη που τους υπαγόρευσε εσύ ακόμα την υποτιμάς,
άλλες θα ονειρεύονται μ’ αυτή την αγάπη που δεν ήταν για κείνες.
Κι ίσως θα δεις τότε, Κλαούντια, ότι αυτά τα ποιήματα
(τα γραμμένα για να σε κατακτήσουν) ξυπνούν
σε άλλα ερωτευμένα ζευγάρια που θα τα διαβάζουν
τα φιλιά που σ’ εσένα δεν ξύπνησε ο ποιητής.
[…]
Εγώ σκόρπισα παράνομα φυλλάδια,
κραύγασα ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! στις δημοσιές
αψηφώντας τους οπλισμένους φρουρούς.
Εγώ συμμετείχα στην επανάσταση του Απρίλη:
όμως χλομιάζω όταν περνώ απ’ το σπίτι σου
και μια σου μονάχα ματιά με κάνει να τρέμω.»
Ernesto Cardenal Martínez

«Όχι!
Όχι για μένα μη ψάχνεις
όπου δεν υπάρχω.
Εγώ ζω
σκυμμένος απάνω στο χώμα
της γης, ακολουθώντας το δρόμο
που ‘χει προγραφεί
απ’ το μαστίγιο· εκείνο,
που ξεσχίζει τη σάρκα
της Μαύρης μου ράχης.
[…]
Εγώ ζω
χαμένος στους δρόμους
ενός -κάποιου!- πολιτισμού,
που με συντρίβει
χωρίς οίκτο κανένα·
με μίσος.
[…]
Όχι!
Όχι για μένα μην ψάχνεις
σ’ αίθουσες μεγάλων σαλονιών
όπου δεν μπορείς να με βρεις·
όπου δε μου επιτρέπεται να βρίσκομαι…»
Marcelino Dos Santos (Kalungano)

«Ακούστε, ναι, ακούστε, κάτω από το κλάμα, στα ψιθυρίσματα: τότε μόνο κατοικείτε, στέκεστε, στην ποίηση: τότε μόνο δικαιολογείτε τον ισχυρισμό του Hölderlin ότι είναι ποιητικά το πώς ζει ο άνθρωπος. Τότε αποδίδετε δικαιοσύνη στην αραβική γλώσσα όπου, για πάντα, ο στίχος ονομάζεται bayt: «σπίτι».
[…]
Ένας ποιητής είναι αυτός ή αυτή που βλέπει διπλά: που βλέπει τα πράγματα και, ταυτόχρονα, βλέπει τη διαυγή σκιά τους στους πιο σκοτεινούς και παράδοξους καθρέφτες.»
Salah Stétié

«Καταμεσής της γης βαδίζω
Όμορφος
Με παλάμες άδειες
και καρδιά ορθάνοιχτη στην ξαφνική μαχαιριά.
Παιχνιδιάρικος πόθος φαντάζουν όλα σε μένα
κι έχω ένα δέντρο να του μάθω
τη γραφή και το τραγούδι.
Έπειτα το αφήνω πίσω μου
και συνεχίζω
καταμεσής της γης να βαδίζω.
Δολοφονημένος.»
Rifaat Salam

The post Φόρος τιμής appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

The post Χέρια appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

The post Φωτογραφία 1948 appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

The post Αλάνα appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.