Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr

Χρήστος Ε. Κατσιγιάννης (1930-1999) – Μικρό ανθολόγιο ποιημάτων

Calliope Mpagouli — Sat, 12 Nov 2022 21:05:00 +0000

Το καλοκαίρι που πέρασε, είχα τη μεγάλη τύχη να “συναντήσω” τον ποιητή και ηθοποιό, Χρήστο Ε. Κατσιγιάννη, σε μία μικρή ανοικτή βιβλιοθήκη που λειτουργούσε σε στάση λεωφορείου σε ένα χωριό της Σύρου. Διαβάζοντας τα ποιήματα του αισθάνθηκα θαυμασμό, ένα παράξενο δέσιμο μαζί του και μεγάλη έκπληξη που δεν είχα ακούσει για εκείνον μέχρι τότε. Επιπλέον, εντυπωσιάστηκα από τον αριθμό των ποιημάτων του που “συνομιλούν” με μοιράσματα δικά μου και φίλων του διαδικτύου που διαβάζω καθημερινά. Μαγικές “συνομιλίες” οι οποίες αποδεικνύουν τη διαχρονικότητα των σκέψεων που ταλανίζουν όσους γράφουν, ακυρώνοντας τον Χρόνο και τον Χώρο.

Μοιράζομαι εδώ κάποια από τα ποιήματα του αν και ήταν δύσκολο να επιλέξω. Εύχομαι ολόψυχα κάποιος εκδοτικός οίκος να αναλάβει την επανέκδοση μέρους ή όλων των ποιημάτων του για να τον γνωρίσουν και άλλοι όπως τον γνώρισα εγώ. Μετά το μικρό ανθολόγιο, παραθέτω κάποια βιογραφικά στοιχεία και κάποιες κρίσεις για τα “Επιτρεπόμενα” του (Α’ – Β’) από τους Τάκη Βαρβιτσιώτη, Νικηφόρο Βρεττάκο, Τάσο Λειβαδίτη, Τ.Κ. Παπατσώνη, Νίκο Παππά, Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλο, Διδώ Σωτηρίου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Γεννήθηκα από πρόσφυγες γονιούς
σ’ ένα συνοικισμό
στο Βύρωνα
στα χίλια εννιακόσια τριάντα.
Όλα τ’ αζώηστα ετούτα χρόνια μου
τα έζησ’ από τότες στην Αθήνα.
Σπούδασα στο Σχολείο του Πουθενά
κι εργάστηκα στο Μαγαζί του Τίποτα.
Είπα πολλές φορές
το Ναι.
Δεν είπα όσες έπρεπε
το Όχι.
Έγραψα στίχους πάνω σε ντουβάρια
και κάτι λίγους πάνω σε χαρτιά.
Τύπωσα και κυκλοφόρησα
τ’ αχνάρια απ’ τις πατούσες μου
στην άκρια της στεγνής άμμου
προτού να φτάσει ως εδώ
η ωραία πλημμυρίδα
του Αύριο.
Και
βέβαια
πέθανα πριν να γεννηθώ
αφού κάθε φορά αρνιόμουνα
για των πολλών τα δίκια να πεθάνω.

ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Είναι και κάποιοι στίχοι
που δεν κατάφεραν ποτέ
να μάθουν να εκφράζονται
που δεν κατάφεραν ποτέ
να μάθουν να μιλούν σωστά
τη γλώσσα του ποιητή τους
ώστε να γίνουν ποίημα.

Και απομένουν στεναγμοί.

ΚΑΘΩΣ ΠΟΥ ΕΦΑΝΗΣ

Καθώς που εφάνης χτες πρωί
ομπρός στην πόρτα της Ζωής
κι έκλαψες, γιε μου, παρευθύς
το Κλάμα, ως λεν, της Ζήσης
σκέφτηκα κι είπα μια στιγμή:

– «Να που γεννιόμαστε σοφοί

ΜΕ ΧΩΜΑ

Με χώμα, το λοιπόν.
Μας έκανε με χώμα.
Όμως δίχως νερό;
Που πάει να πει
μας έκανε με λάσπη.
Μ’ αν είναι έτσι όπως τα λες
τώρα εξηγούνται όλα!

ΑΙΝΙΓΜΑ

Ζει μ’ εξημερωμένα πια κατοικίδια ζώα
όμως αυτός δεν έχει εξημερωθεί ακόμα

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ

Ανάμεσα στις γραμμές
των στίχων του ποιητή
βρίσκονται κι οι λευκές αράδες.
Πότε βαθιά φαράγγια
και πότε θεόρατα βουνά
άγνωστα στων πολλών τα μάτια.

ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ

Εγώ γιατί ν’ ανησυχώ
Εσύ γιατί ν’ ανησυχείς;

Σαν φτάσει κάποτε η στιγμή
που όλη η Γη θ’ αφανιστεί
ο τελευταίος άνθρωπος
για όλους και όλα ας ντραπεί!

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ

Πόσους και πόσους
δε ρώταγα ολοζωής
– Πάω καλά αποδώ, πατριώτη;
Και όλοι τους μου έλεγαν
– Ναι, ναι καλά πηγαίνεις!
Κανείς τους δε με ρώτησε
– Πού θες να πας παιδί μου;

ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Όχι, παιδί μου, αυτήν.
Όχι, την Ποίηση, όχι!
Παντρέψου όποιαν άλλη.

ΤΟ ΣΚΑΜΝΙ

Ολοζωής
δε γύρευε άλλο
παρά μονάχα ένα σκαμνί.
Ν’ ανέβει εκεί
να μας μιλήσει
να πει αυτά που ‘χε να πει.
Τώρα που το ‘χει το σκαμνί
στον όποιο λάχει το νοικιάζει
και τον παλιό του εαυτό θυμάται και σαρκάζει

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ

Και που λες, αυτά ο Θανάσης
που ελαφρύ το χώμα να ‘χει.
Ώστε πέθανε και πάει
κι ο καημένος ο Θανάσης!

Ό,τι πεις κι ό,τι να κάνεις
κι η δικιά μας ώρα θά ρθει.
Ο Θεός ίδιος μπακάλης
ό,τι γράφει δεν ξεγράφει!

Στου καθένα το λυχνάρι
μετρημένο ειν’ το λαδάκι.
Βρε το δόλιο το Θανάση
τι του έμελλε να πάθει!

Φεύγει ο ένας, άλλος φτάνει
κι η ζωή πιο πέρα πάει!
Ώστε πέθανε ο Θανάσης.
Μα ο Θανάσης, ποιός Θανάσης;

ΣΥΝΑΞΗ ΠΟΙΗΤΩΝ

Σ’ αυτή την πένθιμη γιορτή
δε θα πρεπε να ‘χα βρεθεί
ούτε για μια μόνο στιγμή
ακόμα και σαν θεατής.

Ήμαστ’ εκεί τόσοι πολλοί
τόσοι τυφλοί, τόσοι κουφοί
τόσοι κουτοί, τόσοι τρελοί
κι όλοι μας τόσο μοναχοί!

Θέση αδειανή που να βρεθεί
θλιμμένη εσύ και σκεφτική
– Ποίηση αφέντρα Σεβαστή –
ανάμεσα μας να σταθείς
να μας θρηνήσεις σιωπηλή

ΟΙ ΚΑΚΤΟΙ

Αν βρίσκονται οι κάκτοι και υπάρχουν
είναι γιατί φορούν κατάσαρκα
τ’ αγκάθια που φυλάγουν τα κορμιά τους.

ΠΟΛΥΚΟΣΜΙΑ

Θα τον πετάξω τον καθρέφτη αυτό.
Κάθε φορά που εμπρός του θα περάσω
νομίζω τον εαυτό μου κάποιον άλλο.
Και την πολυκοσμία δεν τη μπορώ!

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ

Σκέψου!
Ακόμα κι αυτά τα ψεύτικα
– από άχυρα φτιαγμένα και πανιά –
τ’ανθρώπινα ομοιώματά μας
τρομάζουνε και διώχνουν τα πουλιά.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΣ

Ολημερίς χαϊδεύουμε τις φτερούγες του
κι ολονυχτίς χαϊδολογάμε την ουρά του

ΣΥΝΕΙΡΜΟΣ

Κάθε φορά που αλλάζω πουκάμισο
πάει το μυαλό μου στ’άλλα φίδια

Η ΠΟΡΤΑ

Αυτά τα τέσσερα ντουβάρια
τά ‘φκιασες, μάστορα, πολύ γερά.
Αυτά τα δυο μου παραθύρια
το ίδιο τά ‘φκιασες καλά κι αυτά.
Όμως γιατί έβαλες στη μέση
αυτή την πόρτα να με τυραννά;
Ξέρεις τι είναι να ‘χεις πόρτα
χωρίς ελπίδα να σου τη χτυπάν;

ΜΝΗΜΗ

Το πρώτο πιάτο
απ’το φαΐ της μάνας μου
ήτανε πάντα για τον ξένο.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Δεν ξέρω
αν με θυμάσαι πια.
Για να σε βοηθήσω
είμαι: εσύ!

ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΥΜΑΙΕΣ

Χρόνια και χρόνια τώρα
κάθομαι με τις ώρες και κοιτώ
όλους αυτούς που στέκονται
στις προκυμαίες των λιμανιών
κι αφήνονται να βλέπουνε
– ετσι νομίζουνε οι ίδιοι –
το γαλανό νερό της θάλασσας
τις βάρκες, τα καΐκια, τα καράβια.
Μα μήτε βλέπουν το νερό
μήτε τα πλεούμενά του.
Βλέπουν ναυάγια των καιρών
τους πόθους και τα όνειρά τους.

ΟΡΙΣΜΟΣ

Ποιητές: άμισθοι φύλακες
σε αποξεχασμένους φάρους
που εκπέμπουν νύχτια σήματα
γι’ ανθρώπους, ίσως, ανύπαρκτους.

Κάποιοι απ’ αυτούς τους ποιητές
εισπράττουν «μνήμην αιωνίαν»
καθυστερημένους μισθούς
καθώς κι επίδομα ερημίας

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ

Αθώες κι απονήρευτες
πλαγιάζουνε αποβραδίς
στα καθαρά κρεβάτια τους
ωραίες αγνές παιδούλες.

Τσιμπλιάρες και θεόκουφες
σηκώνονται τ’ άλλο πρωί
– πορνόγριες, στα χάλια τους! –
σ’άλλους αφέντες δούλες

Ο ΜΙΧΑΛΙΟΣ

– Πόσο χρονώ είσαι Μιχαλιό;
– Είμ’ ακριβώς σαρανταδυό.
– Σαν λίγα δε μ’ ομολογάς;
– Μωρ’, τ’ αγοράζεις και ρωτάς;
– Θαρρώ δε μου τα λες καλά.
– Τόσα έχω ζήσει στα σωστά.
– Άσπρα σου γίναν τα μαλλιά.
– Δεν είναι άσπρα, είναι σταχτιά.
– Είναι τα μούτρα σου ζαρά.
– Είν’ απ’ τα γλέντια τα πολλά.
– Τα κόκαλά σου ‘ναι σκεβρά.
– Απ’ τους χορούς κι απ’ τα πιοτά.
– Πόσο χρονώ είσαι Μιχαλιό;
– Είμ’ ακριβώς σαρανταδυό!
Εξόν…
τα εικοσιδυό που δε μετρώ
Άι-Στράτη, Ανάφη, Κορυδαλλό.
Δεν τα ‘ζησα και τα ξεχνώ.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Μοναξιά είναι
κάθε φορά που το τηλέφωνο χτυπά
να ξέρεις ότι κάποιος άγνωστος
σχημάτισε τον αριθμό σου κατά λάθος

Μοναξιά είναι
να μην έχεις κανέναν άλλο να μιλάς
παρά μια γλάστρα στο παράθυρο
με κάποια ξεραμένη από καιρό βιγόνια

Μοναξιά είναι
κάθε χρονιά τη νύχτα της Πρωτοχρονιάς
να γράφεις στίχους επιτάφιους
για όσα χρόνια φύγανε μα κι όσα χρόνια θα ‘ρθουν.

Μοναξιά είναι
σαν έρχεται κάθε φορά η Πασχαλιά
αδάκρυτος δυο κόκκινα αυγά
μονάχος σου το’ να με τ’ άλλο να τσουγκρίζεις

ΕΞΟΔΙΟ

Και μια που φτάσαμε στο τέλος
– τ’ήθελες τώρα και ρωτάς; –
θα σου απαντήσω με ειλικρίνεια:
δεν το κατάλαβα το έργο.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο ηθοποιός και ποιητής Χρήστος Ε. Κατσιγιάννης, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930 και φοίτησε στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου και τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Εμφανίστηκε στο Θέατρο το 1954, υπηρετώντας το, μέχρι το 1973. Παράλληλα δίδαξε υποκριτική, ορθοφωνία και αυτοσχεδιασμό στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, στην Ανωτέρα Σχολή Θεάτρου και Κινηματογράφου και στην πρότυπη Σχολή Θεάτρου – Κινηματογράφου – Τηλεόρασης.
Από το 1973 αφοσιώθηκε στην ποίηση, τυπώνοντας 24 συνολικά βιβλία, εκ των οποίων τα 16 είναι ποιητικές συλλογές. Κατά καιρούς διετέλεσε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», του ΠΕΝ-Κλαμπ Ποιήσεως, του Ελληνικού Κέντρου της Διεθνούς Εταιρείας Κριτικών Λογοτεχνίας κ.ά.
Από το 1994 αυτοδιαγράφηκε από σωματεία και συλλόγους και εγκαταστάθηκε στο Παλαιό Ναύπλιο, όπου έγραψε πολλά βιβλία, με αισθαντικότητα και στοχασμό προσωπικό. Έφυγε απ’ τη ζωή στις 10 Μαΐου 1999 το μεσημέρι, στο σπίτι του στο Ναύπλιο, όπου και διέμενε τα τελευταία χρόνια, αποτραβηγμένος από τα κοινά.
Πάνος Λιαλιάτσης, «Από τη Ναυπλιακή ποίηση», Ναυπλιακά Ανάλεκτα IV (2000).

ΜΕΡΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ «ΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΜΕΝΑ» Α’- Β’

«Σας συγχαίρω για τους στίχους σας, που απηχούν έντονα το δράμα της εποχής μας και περικλείνουν τόση ανθρωπιά!»
Τάκης Βαρβιτσιώτης

«Έχετε τη χάρη της ανθρώπινης ευαισθησίας, διαθέτετε το σωστό βλέμμα και εκφράζεστε εύστοχα»
Νικηφόρος Βρεττάκος

«Η ποίηση του απαλλαγμένη από κάθε ψυχολογική περιπλοκή, είναι αυτό που θα λέγαμε, ποίηση λαϊκή, με την καλύτερη έννοια του όρου. Όχι λαϊκίστικη που αποβλέπει στο γραφικό περίγραμμα, στο ελληνίζον σχέδιο κλπ. αλλά βγαλμένη από μιαν αντρίκια ελληνική καρδιά. Όλα δοσμένα με απλότητα και την κατάνυξη ενός λαϊκού τεχνίτη…»
Τάσος Λειβαδίτης

«Είχατε κι έχετε να πείτε πολλά. Και όσα είπατε φροντίσατε να μην περισσεύουν πουθενά, να “λένε” σε πολλά επίπεδα. Τιμώ τον λόγο σας και την ουσία του λόγου σας»
Τ. Κ. Παπατσώνης

«Γεμάτος οργή ποιητική, αλλά κι επίγνωση του περιττού και του σπουδαίου, έρχεται με μια έντονη παρουσία να δώσει το παρόν του. Είναι ένας πληθωρικός, άτρομος και αληθινός ποιητής που μπορεί να προωθεί την ποίηση, πέρα από την Ελιοτική και Αιγαιοπελαγήτικη γραφικότητα: ως τα σπλάχνα του ανθρώπου!»
Νίκος Παππάς

«Στα έργα σας που είχα έως τώρα τη μεγάλη χαρά να διαβάσω, ξεχώρισα το τραγικό και τρυφερό μαζί στοιχείο, την δονούμενη ανησυχία, και ένα πικρά ειρωνικό, αλλά και γεμάτο συμπόνια χαμόγελο, που διατρέχει τις σελίδες σας.»
Μιχάλης Δ. Στασινόπουλος

«Ήπια στο ποτήρι την ποίηση σου και ευφράνθηκα. Είσαι ένας γνήσιος τροβαδούρος, που στέκεις στα “ντουρσέκια” της πατρίδας και γύρω σου μαζεύονται και μαγεύονται με το λόγο σου οι άνθρωποι. Αισθήματα, λογισμοί, λέξεις, παιχνιδίσματα, σαρκασμοί, όλα αδρά, λαγαρά, χώνονται στην καρδιά και στο νου. Τίποτα φτιαχτό, τίποτα κίβδηλο. Να ζεις και να μας τραγουδάς»
Διδώ Σωτηρίου

Όποιος θέλει μπορεί να ακολουθήσει τη σελίδα που διατηρούν τα παιδιά του, Βαγγέλης και Λύτα στο Facebook: https://el-gr.facebook.com/ChristosKatsiyiannis/

The post Χρήστος Ε. Κατσιγιάννης (1930-1999) – Μικρό ανθολόγιο ποιημάτων appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Λυποτάκτες

Calliope Mpagouli — Tue, 11 Oct 2022 05:19:00 +0000

Πόσες ανατολές λησμονήσαμε
με ένα μόνο ηλιοβασίλεμα;

Στάσου λίγο
Εκδόσεις Ελκυστής, 2021

(κείμενο: Μπαγουλή Καλλιόπη, φωτογραφίες: προσωπική συλλογή)

The post Λυποτάκτες appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Χίλια μιλιγκράμ απουσίας – Μιχάλης Κατράκης

Calliope Mpagouli — Sat, 15 Jan 2022 19:08:57 +0000

Τον Μιχάλη Κατράκη τον συνάντησα στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Λίγο αργότερα τον γνώρισα διαβάζοντας το βιβλίο του “Χίλια μιλιγκραμ απουσίας” που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελκυστής. Μία νουβέλα σε 50 διηγήματα όπως ο ίδιος το περιγράφει στον υπότιτλο του εξώφυλλου.

Ένα βιβλίο που με έκανε να χαμογελάσω, να δακρύσω, να πονέσω, να προβληματιστώ, να νιώσω. Ένα βιβλίο που αγάπησα και με άγγιξε με την αλήθειά του.

Ένα βιβλίο “Πολύκαρπο” που έχει πολλούς καρπούς για να δώσει σε όποιον το διαβάσει. Καρπούς όλων των γεύσεων. Γλυκούς, πικρούς, ξινούς μα και καρπούς ώριμους που ήμουν άγουρη ακόμα για να μπορέσω να τους χωνέψω.
Χιλιάδες μιλιγκραμ αιχμηρής σοφίας μα και ελπίδας μέσα στις σελίδες φωτίζουν με ωμή ειλικρίνεια τα “Μη” που μας περιορίζουν καθώς και τα “Να” που ονειρευόμαστε. (Τα ονόματα των κύριων χαρακτήρων – Πολύκαρπος, Σοφία, Ελπίδα, Μηνάς – καθόλου τυχαία δε μου φαίνονται τώρα.)

Ένα βιβλίο που κρύβει μέσα του τόσο σκοτάδι όσο χρειάζεται ο αναγνώστης για να αφυπνιστεί και να αναζητήσει γύρω του το φως.

Για όποιον θέλει να διαβάσει τα όμορφα που γράφει ο Μιχάλης, μπορεί να επισκεφτεί τη σελίδα του:
https://1000mgapousias.com/

Μιχάλης Κατράκης
Ο Μιχάλης Κατράκης γεννήθηκε το 1980. Σε ηλικία έξι ετών εντυπωσίασε γονείς και δασκάλους αναδομώντας πλήρως την νεοελληνική ορθογραφία και δημιουργώντας πληθώρα νέων λέξεων από ήδη υπάρχουσες, όπως η λέξη «σπήτι» και το ρήμα «πέζο». Η διεθνής λογοτεχνική κοινότητα τον χαρακτήρισε ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή λογοπλάστη». Δεν αρκέστηκε όμως σε αυτό. Σε ηλικία οχτώ χρονών κατάφερε να συντάξει έκθεση με θέμα «πώς πέρασα το καλοκαίρι» και να περιγράψει σαράντα πέντε ημέρες παραθερισμού σε εννιά μόλις σειρές, εκ των οποίων η τελευταία ήταν η εξής: «Τρίτη ήταν που το θάψαμε». Το κείμενο έδωσε νέα ώθηση στο ρεύμα του αφαιρετικού υπερρεαλισμού και συνεχίζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα χιλιάδες συγγραφείς παγκοσμίως. Παρά τη φήμη του, μεγάλωσε σχεδόν νορμάλ, πέρασε από τα σύνορα της νεότητας σχεδόν ολοκληρωτικά, βιοπορίστηκε σε διάφορους τομείς σχεδόν με επιτυχία και ερωτεύθηκε παράφορα (χωρίς σχεδόν). Ζει από επιλογή στον κόσμο τον δικό του αλλά δέχεται συχνά επισκέπτες. Πού και πού γράφει για ό,τι βρει ενδιαφέρον. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ο-Ντέι: Το Φετίχ της καρδιάς» κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις ΟΞΥ. Αυτό, λογικά, είναι το δεύτερο.

Οπισθόφυλλο βιβλίου
Νοιάζεσαι υπερβολικά χωρίς στιγμή να το καταλαβαίνεις για τον τρόπο που θα απλώσεις γύρω σου τα μέσα σου άχρηστα. Σε ζορίζουν. Εσύ σε ζορίζεις. Επιλέγεις τη δουλειά σου, ονειρεύεσαι το σπίτι σου, τη γυναίκα σου, το σκυλί σου, τις διακοπές σου, τις πουτάνες σου, ιλουστρασιόν όλα, όλα να γυαλίζουν λουσμένα κάτουρο που δε χωράει μέσα σου. Σε νοιάζει υπερβολικά πολύ ο εαυτός σου, ο διπλανός σου, τι θα πεις εσύ για αυτόν, τι θα ακουστεί από αυτόν για εσένα, βάζεις μέτρα για την ανωτερότητά σου το πτυχίο, το πορτοφόλι, τη γνώση, τα μπράτσα ή τα βυζιά σου, τα παιδιά που έκανες, τα παιδιά που δεν έκανες, δε σε νοιάζει να είσαι εσύ παραπάνω αρκεί όλοι οι υπόλοιποι να είναι παρακάτω. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, λείπεις απόλυτα από τα χρόνια σου γιατί ποτέ δεν έψαξες να βρεις εσένα. Έψαξες για λεφτά, έψαξες για γαμήσι, για καριέρα, για μία γαμημένη εικόνα που να σου φαντάζει όμορφη στα μάτια των άλλων, αλλά στιγμή δεν έψαξες εσένα. Δεν είσαι παρά ο γιος της απουσίας σου.

The post Χίλια μιλιγκράμ απουσίας – Μιχάλης Κατράκης appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Στο ταξίδι που μόλις ξεκινά…

Calliope Mpagouli — Sun, 14 Nov 2021 21:58:13 +0000

Μελέτησα πολλές φορές την ποιητική μου συλλογή.
Ξανά και ξανά.
Τόσα ψυχογραφήματα.
Τα μέσα μου κοιτάζοντάς τα από έξω.
Τα έξω κοιτάζοντάς τα από μέσα μου.
Τόσα κομμάτια παζλ.
Να τα βάλω σε σειρά.
Να τα κρίνω.
Να με κρίνω που τα κρίνω.
Να τα αλλάξω.
Να τα επαναφέρω.
Να κάνω το “συναντήσω”, “ανταμώσω”.
Να κάνω το “ανταμώσω”, “συναντήσω”.
Να βρω τη δύσκολη θέση της τελείας.
Μέχρι τη στιγμή που άνοιξε τα φτερά της.
Ελευθερώθηκε εκείνη και μαζί της κι εγώ.
Μπορώ επιτέλους να απολαμβάνω την πολυτέλεια του απλά να τη διαβάζω.
Να την καμαρώνω.
Στο ταξίδι της που μόλις ξεκινά…

Ευχαριστώ πάρα πολύ μέσα από την καρδιά μου τον κο Αχιλλέα Τριαντόγλου, την κα Κατερίνα Τσίρη, την Εφιάννα Τριαντόγλου τον Θεόφιλο Γιαννόπουλο, τον αγαπημένο Κωνσταντίνο Σπανό, και όλη την ομάδα των εκδόσεων Ελκυστής που αγκάλιασε εμένα και τα μέσα μου με εκτίμηση, αγάπη και σεβασμό.

https://elkistis.gr/product/στάσου-λίγο/

The post Στο ταξίδι που μόλις ξεκινά… appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα

Calliope Mpagouli — Sun, 20 Jun 2021 08:04:22 +0000

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα.
Όχι γιατί το ξέραμε.
Όχι γιατί το είχαμε υποψιαστεί.
Όχι.
Δεν πέσαμε από τα σύννεφα γιατί σαν κοινωνία είμαστε πολύ πολύ πιο χαμηλά από τα σύννεφα.
Είμαστε μια κοινωνία που νοσεί βαθιά.
Που είναι έτοιμη να πάρει τα όπλα και να ταχθεί υπέρ της θανατικής ποινής όταν οι βασικοί ύποπτοι μιλούν σπαστά ελληνικά.
Που είναι έτοιμη να βρει δικαιολογίες για τον όμορφο Έλληνα που το πάθος τον οδήγησε να το κάνει. Που ποιός ξέρει τι του έκανε κι αυτή. Που τόλμησε να θέλει να αφήσει τον πατέρα του παιδιού της. Που… που… που…

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα.
Είμαστε τα σύννεφα.
Τα σύννεφα που καλύπτουν εκείνους που ασκούν κακοποίηση ψυχική ή σωματική.
Τα σύννεφα που καλύπτουν εκείνους που φέρονται ρατσιστικά.
Τα σύννεφα που λένε:
“Τι ήθελε τέτοια ώρα έξω;”
“Τί φορούσε;”
“Γιατί το είπε τώρα μετά από τόσο καιρό;” “Τι του έκανε και θύμωσε;”
“Ε, τον προκάλεσε και αυτή”
“Ε, τι περίμενε και αυτή;”
“Γιατί δεν έχει κάνει ακόμα παιδιά;”
“Ακόμα να παντρευτεί;”
“Την κακοποίησε αλλά είναι καλός πατέρας”
“Φταίει η εισροή πληθυσμών που δεν ασπάζονται τις ίδιες αξίες με τον Έλληνα, δεν έχουν την ίδια εκπαίδευση δηλαδή”
“Και τί να κάνω εγώ;”
“Εγώ θα σώσω τον κόσμο;”
Είμαστε τα σύννεφα που γεννάμε βροχή και θρηνούμε για το βρεγμένο χώμα και τις πλημμύρες.

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα.
Εκείνη ανέβηκε εκεί πάνω.
Ως πότε;

(κείμενο: Μπαγουλή Καλλιόπη, φωτογραφία: web)

The post Δεν πέσαμε από τα σύννεφα appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Πώς να ταιριάξεις;

Calliope Mpagouli — Sun, 20 Jun 2021 07:57:52 +0000

2021.
Ακόμα.
Ο ένας τρώει τον άλλο.
Ο ένας που νιώθει πάντα ένας και μοναδικός.
Τον άλλο που νιώθει πάντα άλλος και διαφορετικός.
Δεν μας ενοχλεί η καταπάτηση της ελευθερίας μας.
Μας ενοχλεί η ελευθερία του άλλου όταν την απολαμβάνει.
Όταν την απολαμβάνει χωρίς να ενοχλεί κανέναν.
Όταν απολαμβάνει τη διαφορετικότητά του.
Μας ενοχλεί σαν το πυργάκι ενός άλλου παιδιού που στέκει αγέρωχο και άθικτο,
τη στιγμή που το δικό μας έχει σκορπίσει γύρω μας.
Δημήτρη ή Δήμητρα εκεί που θα πας θα συστηθείς επιτέλους όπως θέλεις.
Δημήτρη ή Δήμητρα οι άγγελοι δεν έχουν φύλο.
Δημήτρη ή Δήμητρα οι άγγελοι φορούν φορέματα.
Δημήτρη ή Δήμητρα οι άγγελοι έχουν φτερά.
Δημήτρη ή Δήμητρα άγγελος ήσουν κι εδώ η κόλαση.
Πώς να ταιριάξεις;

(κείμενο: Μπαγουλή Καλλιόπη, φωτογραφία: web)

The post Πώς να ταιριάξεις; appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Οριοβάτης

Calliope Mpagouli — Thu, 29 Apr 2021 13:55:41 +0000

Οριοβάτης. Η νέα ποιητική συλλογή του Ε. Μύρωνα από τις εκδόσεις ΑΡΜΙΔΑ.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το μέγεθος του βιβλίου.
Μικρό, απέριττο, χωρίς ανάγκη σπατάλης χαρτιού και εντυπωσιασμού.
Ακράδαντη απόδειξη ενός πλούσιου νοηματικά περιεχομένου.

Ένα βιβλίο-παιδί.
Σαν τα παιδιά που όταν μιλούν – είτε ξεκάθαρα και απλά, είτε ακατάληπτα και αφηρημένα, είτε με δικές τους λέξεις που πλάθουν εκείνη τη στιγμή – έχουν την ικανότητα να μιλάνε με θράσος και ειλικρίνεια κατευθείαν μέσα σου, διαπερνώντας την όποια πανοπλία έχεις με μεράκι χτίσει. Αρκεί να τα ακούσεις προσεκτικά.

Ένα βιβλίο-παιδί.
Με αυθεντική, ακατέργαστη αλήθεια παιδικής ψυχής προτού εκείνη σμιλευθεί και χαθεί στη σκόνη και τη λήθη του χρόνου.

Ένα βιβλίο που δε τελειώνεις μαζί του με μία απλή ανάγνωση.
Που δε βολεύεται κατευθείαν στη βιβλιοθήκη σου πλάι στα άλλα.
Σε ακολουθεί στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι σου,
στο γραφείο σου όταν πίνεις τον καφέ σου πριν ξεκινήσεις τη δουλειά,
στις εξορμήσεις σου,
στις σκέψεις σου.

Πολλά επίπεδα ανάγνωσης και συνειδητοποίησης.
Κρυφά νοήματα που δημιουργούν ένα μυστηριακό πέπλο
– σαν την τελεία του Έψιλον στο όνομα του ποιητή –
και διασφαλίζουν την επιστροφή σου στις σελίδες του βιβλίου.
Στίχοι χωρίς κεφαλαία γράμματα. Χωρίς τελείες.
Υποδηλώνουν κάτι συνεχές και αέναο.
Γιατί “η ποίηση είναι μονάχα το φιτίλι”
και “αν ξέρεις να λεξώνεις το μηδέν, ανάβει”
και άσβηστη μένει.

Ένα βιβλίο-παιδί.
Μικρό μα μεγάλο.
Διακριτικό μα ελκυστικό.
Ασπρόμαυρο μα πολύχρωμο.

Πώς γίνεται;
Αν είσαι Οριοβάτης, γίνεται.

Σαν φόρο τιμής και σαν μια γεύση για όποιον θέλει να μάθει περισσότερα για την νέα ποιητική συλλογή του Ε. Μύρωνα πήρα ένα στίχο από κάθε ποίημα του και ένα νέο ποίημα γεννήθηκε:

μετά από μία σκοτεινή σιωπή
ξεροσταλιάζω στη μοίρα
σαν παιδί της ματαιόπολης
αλλοδαπός μέσα στην ίδια τη γλώσσα μου
περιμένω τον χειμώνα να πλυθώ καρφωμένος εδώ

σκαρφάλωσα όλη τη θλίψη για να σε δω
προσγειώθηκα με το αλεξίπτωτο
τροπαιούχος του τίποτα
κουβαλώντας μαζί αγωνία κι έν’ απόκομμα θλίψης
– η πτώση είναι πυξίδα

Στο μανίκι μου θα βρεις
τις πληγές που άνοιξαν από φροντίδα
έλα να πιούμε σκοτάδι σκέτο
οδηγώ το φαντασιοπλάνο μου
πάνω στον φράκτη

πενθώντας με ανθίζω
– εκεί που πεθαίνει ο δράκος του κέρδους δες
χρειάζομαι το ποίημα
άφησέ με στο απότομα σίγουρο φως
από μπερμπάντη αστεροειδή

αλλά η ποίηση είναι μονάχα το φιτίλι
οπότε θα προετοιμαστώ

Ε. Μύρων, σε ευχαριστώ για το ταξίδι.

The post Οριοβάτης appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Μαντάτα διαγωνισμού

Calliope Mpagouli — Thu, 15 Apr 2021 20:23:50 +0000

Σήμερ’ άξαφνα
μαντάτα διαγωνισμού
Άνοιξη φέραν.

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή πληροφορήθηκα σήμερα από τις Εκδόσεις Ανεμολόγιο ότι τα Χαϊκού της συμμετοχής μου στον Ποιητικό Διαγωνισμό Χαϊκού με τίτλο «Τα Χαϊκού της άνοιξης» που διοργάνωσαν, προκρίθηκαν από την κριτική επιτροπή, και πρόκειται να συμπεριληφθούν στη συλλογική έκδοση που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2021.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στις Εκδόσεις Ανεμολόγιο για τη διοργάνωση και σε όλη την κριτική επιτροπή (Αλέξανδρος Δαμουλιάνος, Βαγγέλης Κακατσάκης, Αργυρώ Μαργαρίτη, Αριέττα Μουτούση και Κάκια Ξύδη) που είχαν το δύσκολο έργο να κρίνουν και να βαθμολογήσουν 287 συμμετοχές.

Πολλά συγχαρητήρια ανεξαρτήτου αποτελέσματος σε όλους τους συμμετέχοντες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των εκδόσεων επιβεβαιώνοντας το νόημα του διαγωνισμού όπως αυτό περιγράφονταν από τον εκδοτικό οίκο: “Η παρούσα συλλογή είναι μια πράξη δημιουργίας, και ως εκ τούτου μια πράξη επανάστασης, απέναντι στους δύσκολους και αβέβαιους καιρούς που διανύουμε, όπως κάθε άνοιξη είναι μια πράξη επανάστασης απέναντι στον χειμώνα.”

Το χαϊκού είναι μια ιαπωνική ποιητική φόρμα. Παραδοσιακά αποτελείται από τρεις ομάδες των 5, 7, 5 συλλαβών, οι οποίες τοποθετούνται σε τρεις στίχους για έμφαση (ή σε έναν, χωρισμένο με κενά), δηλαδή από 17 συλλαβές. Είναι η πιο σύντομη μορφή ποίησης στον κόσμο.

The post Μαντάτα διαγωνισμού appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Φόρος τιμής

Calliope Mpagouli — Wed, 07 Apr 2021 12:23:29 +0000

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ένας φόρος τιμής στις ποιητικές φωνές που σίγησαν μέσα στο 2020.
Μέσα από τα ποιήματά τους και τις σκέψεις τους συνέβαλαν με τη σειρά τους κι εκείνες – όπως αναρίθμητες άλλες στο βάθος των χρόνων – στην αέναη προσπάθεια σύνθεσης ενός οικουμενικού και -πάντα- αφηρημένου πορτρέτου της ποίησης.

«Βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δέντρο. Αυτό είναι το ποίημα».
Κική Δημουλά

«Το ποίημα γεννιέται από μια πληγή. Το ποίημα είναι η ουλή της πληγής.»
Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

«Η ζωή μου πήγε θυσία στην ποίηση.»
Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Από την εποχή του κατακλυσμού ο ποιητής ανήκει στ’ αμφίβια.»
Γιάννης Δάλλας

«Εμείς οι φυλακισμένοι του χαρτιού,
χάσαμε τόση ζωή, όσο η έκταση των γραπτών μας.
Δεν είχαμε κι άλλη λύση.
Ήρθαμε και δεν μας περίμεναν.
Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά δεν μας άνοιξαν.
Μιλήσαμε και η γλώσσα μας ήταν ξένη.
Καταφύγαμε στο χαρτί, ζητώντας άσυλο,
όμως κι εδώ εξόριστοι είμαστε.
Δεν είχε χώρο για μας, μόνο για τις λέξεις.»
Περικλής Κοροβέσης

«Κι αν βλέπουμε τα πράγματα per speculum in aenig-
mate,
η ποίηση είναι ένα γιγαντιαίο project αγάπης.
Εάν ισχύει ότι ο άνθρωπος
–όπως μας έλεγαν οι θεολόγοι-
υψώνεται ως τον Θεό μέσω του άλλου,
τότε το ποίημα είναι μια φλόγα θεϊκή.»
Δημήτρης Ελευθεράκης

« Ήμουν ποιητής προτού καν σπουδάσω κινηματογράφο. Το πρώτο μου βιβλίο το έβγαλα πριν φύγω. Μου αρέσει η απώλεια στην ποίηση. Μέσα από ένα ποίημα χάνεσαι, παύεις να είσαι εσύ, ο εαυτός σου. Η ποίηση χτίζει έναν κόσμο που σε προσκαλεί μέσα του και ξεχνάς τον παρόντα χρόνο και τα προβλήματα που έχει. Είναι μία αλήθεια που δεν μπορώ να βρω στην καθημερινή μου ζωή.»
Λευτέρης Ξανθόπουλος

«Τα ποιήματα φτάνουν σ’ εμένα από τα δάση.
Μα δεν τα φέρνουν τα πουλιά,
ούτε τα σύννεφα.
Το κεφάλι μου πλατύ κανάλι
τα σπρώχνει σαν κορμούς
να κυλήσουν στο χαρτί,
να τρυπήσουν το τραπέζι,
το πάτωμα,
να βγουν στους δρόμους.»
Ανθή Χαραλάμπη

«Την μια φορά δεν το κατάλαβα
και αντιδρούσα έντονα, με γκρίνια.
Την άλλη το ‘νιωσα
κι ήμουν διαλλακτική και τρυφερή.
Μάταιος κόπος.
Κάποιοι αγαπημένοι
μας εγκαταλείπουν ψυχικά
καιρό πριν φύγουν.»
Έλενα Στριγγάρη

«Δεν χρειαζόμαστε τηλεσκόπια για να εκτιμήσουμε
την σιωπηλή μουσική του νυχτερινού ουρανού…»
Derek Mahon

«Σου δίνω, Κλαούντια, αυτούς τους στίχους
γιατί είσαι η αφέντρα τους.
Τους έγραψα απέριττους για να τους καταλαβαίνεις.
Είναι για σένα μόνο, αλλά εάν δεν σ’ ενδιαφέρουν,
μια μέρα ίσως διαδοθούν σ’ όλη τη Λατινική Αμερική.
Κι αν την αγάπη που τους υπαγόρευσε εσύ ακόμα την υποτιμάς,
άλλες θα ονειρεύονται μ’ αυτή την αγάπη που δεν ήταν για κείνες.
Κι ίσως θα δεις τότε, Κλαούντια, ότι αυτά τα ποιήματα
(τα γραμμένα για να σε κατακτήσουν) ξυπνούν
σε άλλα ερωτευμένα ζευγάρια που θα τα διαβάζουν
τα φιλιά που σ’ εσένα δεν ξύπνησε ο ποιητής.
[…]
Εγώ σκόρπισα παράνομα φυλλάδια,
κραύγασα ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! στις δημοσιές
αψηφώντας τους οπλισμένους φρουρούς.
Εγώ συμμετείχα στην επανάσταση του Απρίλη:
όμως χλομιάζω όταν περνώ απ’ το σπίτι σου
και μια σου μονάχα ματιά με κάνει να τρέμω.»
Ernesto Cardenal Martínez

«Όχι!
Όχι για μένα μη ψάχνεις
όπου δεν υπάρχω.
Εγώ ζω
σκυμμένος απάνω στο χώμα
της γης, ακολουθώντας το δρόμο
που ‘χει προγραφεί
απ’ το μαστίγιο· εκείνο,
που ξεσχίζει τη σάρκα
της Μαύρης μου ράχης.
[…]
Εγώ ζω
χαμένος στους δρόμους
ενός -κάποιου!- πολιτισμού,
που με συντρίβει
χωρίς οίκτο κανένα·
με μίσος.
[…]
Όχι!
Όχι για μένα μην ψάχνεις
σ’ αίθουσες μεγάλων σαλονιών
όπου δεν μπορείς να με βρεις·
όπου δε μου επιτρέπεται να βρίσκομαι…»
Marcelino Dos Santos (Kalungano)

«Ακούστε, ναι, ακούστε, κάτω από το κλάμα, στα ψιθυρίσματα: τότε μόνο κατοικείτε, στέκεστε, στην ποίηση: τότε μόνο δικαιολογείτε τον ισχυρισμό του Hölderlin ότι είναι ποιητικά το πώς ζει ο άνθρωπος. Τότε αποδίδετε δικαιοσύνη στην αραβική γλώσσα όπου, για πάντα, ο στίχος ονομάζεται bayt: «σπίτι».
[…]
Ένας ποιητής είναι αυτός ή αυτή που βλέπει διπλά: που βλέπει τα πράγματα και, ταυτόχρονα, βλέπει τη διαυγή σκιά τους στους πιο σκοτεινούς και παράδοξους καθρέφτες.»
Salah Stétié

«Καταμεσής της γης βαδίζω
Όμορφος
Με παλάμες άδειες
και καρδιά ορθάνοιχτη στην ξαφνική μαχαιριά.
Παιχνιδιάρικος πόθος φαντάζουν όλα σε μένα
κι έχω ένα δέντρο να του μάθω
τη γραφή και το τραγούδι.
Έπειτα το αφήνω πίσω μου
και συνεχίζω
καταμεσής της γης να βαδίζω.
Δολοφονημένος.»
Rifaat Salam

(έρευνα: Μπαγουλή Καλλιόπη, φωτογραφία: @Comfreak)

The post Φόρος τιμής appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.

Λόγοι να αγωνίζεσαι

Calliope Mpagouli — Thu, 11 Mar 2021 22:24:21 +0000

Η πρώτη σου χρονιά στον παιδικό σταθμό. Η πρώτη σου ένταξη σε ένα νέο κοινωνικό σύνολο υπό αντίξοες συνθήκες που έθεσαν στραβά στο μυαλουδάκι σου την έννοια της κοινωνικότητας και της εκφραστικότητας. Παντού γύρω σου στόματα καλυμμένα. Θυμάμαι το Νοέμβρη σε ένα βίντεο που μας έστειλε η δασκάλα σου, την κοίταζες περίεργα και είπες μετά πως δεν είχες δει ποτέ όλο το πρόσωπό της.

Η πρώτη σου χρονιά στον παιδικό. Το αντιμετώπισες τόσο γενναία. Σου άρεσε. Μας έλεγες τα νέα σου με τόσο ενθουσιασμό. Και μετά άρχισαν τα “άνοιξε-κλείσε”. “Θα κλείσει το σχολείο για λίγο καιρό”. “Ανοίγει ξανά το σχολείο”. “Θα κλείσει πάλι το σχολείο για λίγο”.

Δε λες πολλά. Δε ρωτάς πολλά. Κάποια ξεσπάσματα θυμού που και που. Ένα ερωτηματικό στα μάτια σου καμιά φορά. Και κατά τα άλλα βράχος. Λιακάδα μες στο σπίτι που μας ζεσταίνει και μας τραβάει να μην αφεθούμε στα σκοτάδια μας.

“Κρύωμα” το λες όλο αυτό.

“Είναι και αυτό το κρύωμα, ξέρεις… και δε μπορούμε να πάμε εκεί.”, λες.

“Με αυτό το κρύωμα χάνω όλη μου τη διασκέδαση…”, λες.

Πρόσφατα κοίταζες μια παιδική χαρά στην απέναντι πλευρά του δρόμου και όταν σε ρωτήσαμε τί κοιτάζεις, είπες: “Τα αυτοκίνητα”.

“Τα αυτοκίνητα”, είπες.

Και δεν είσαι ούτε 4 χρονών.
Δεν είσαι ούτε 4 χρονών και νιώθεις ενοχή να κοιτάς την παιδική χαρά.
Νιώθεις ενοχή να ρωτήσεις γιατί είναι κάποια παιδιά εκεί και παίζουν.
Δεν είσαι ούτε 4 χρονών και έχεις ήδη μάθει και συνηθίσει την απομόνωση, τη διαρκή απολύμανση, τους περιορισμούς, μία άδηλη ανησυχία γύρω σου, τα καλυμμένα πρόσωπα στο δρόμο, τις αποστάσεις.
Μέχρι και στις ιστορίες που πλάθεις με τα παιχνίδια σου υπάρχουν στο σενάριο οι μάσκες και το αντισηπτικό.

Και υπάρχει το “εκεί” για εσένα.
Αυτό το χωράφι.
Αυτό το χωράφι στο οποίο αφήνεις το χέρι μας και τρέχεις… τρέχεις… τρέχεις.. και είσαι όλη ένα χαμόγελο.
Ένα χαμόγελο που τρέχει.
Κι αναπνέει.
Και μυρίζει.
Και χορταίνει ήλιο και χρώματα.
Υπάρχει αυτό το “εκεί” για εσένα στο οποίο δεν έχουμε πρόσβαση με τα πόδια.

Και μας λένε να σου πούμε πως είναι παράνομο.
Μας λένε να σου εξηγήσουμε πως είναι επικίνδυνο να είμαστε εκεί οι τρεις μας μόνο.
Μας λένε να σου πούμε πως δε θα πηγαίνουμε πια εκεί.

Δε θα σου το πούμε.

Ας είναι για εκείνους μια άσκοπη μετακίνηση.

Για εσένα δεν είναι. Για εμάς δεν είναι.

Και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο αξίζει να αγωνιστούμε.

(κείμενο: Μπαγουλή Καλλιόπη, φωτογραφία: Προσωπική συλλογή)

The post Λόγοι να αγωνίζεσαι appeared first on Μπαγουλή Καλλιόπη | stasouligo.gr.